Γιατί “quantums”;
«… ό,τι ισχύει για τα μαθηματικά το ίδιο ισχύει και για την ζωή. Αν δεν πιστέψει κανείς βαθιά στο δόγμα μιας θρησκείας (αλλά και καμιά φορά, ακόμη και τότε) η ζωή μας δεν είναι πλήρης [...] Η έκπληξη με το θεώρημα της Μη Πληρότητας δεν ήταν ότι ισχύει στη ζωή, αλλά ότι το ίδιο ισχύει και στα μαθηματικά. Μέχρι τότε όλοι πίστευαν πως από κει μπορεί κανείς να φτάσει στην απόλυτη γνώση. Όμως, ακόμη και στα μαθηματικά αυτό είναι αδύνατον. Αυτό ας μας κάνει να είμαστε σεμνοί και ταπεινοί κάτι που όλοι το χρειαζόμαστε και μόνο καλό μπορεί να μας κάνει.» - Kurt Godel
Γενικά στη φυσική ο όρος κβάντο αναφέρεται σε μια αδιάστατη μονάδα ποσότητας, ένα “ποσό από κάτι”. Για παράδειγμα ένα κβάντο φωτός είναι μία μονάδα φωτός (ή αλλιώς φωτόνιο). Ο όρος κβάντο (quantum, μικρή ποσότητα – προέρχεται από τη λέξη quantus που στα Λατινικά σημαίνει πόσο) αναφέρεται σε διακριτές μονάδες που χαρακτηρίζουν συγκεκριμένες φυσικές ποσότητες, όπως η ενέργεια ενός ατόμου ύλης σε κατάσταση ηρεμίας. Κεντρική σημασία στη θεωρία της Κβαντικής Μηχανικής κατέχει η έννοια της κβάντωσης: ένα φυσικό μέγεθος είναι δυνατόν να είναι “κβαντισμένο”, πράγμα που σημαίνει ότι το μέγεθος αυτό δεν μπορεί να πάρει οποιαδήποτε τιμή, αλλά μόνο συγκεκριμένες τιμές.
Επομένως (εάν οι μαθηματικές αλήθειες δεν βρίσκονται μόνο στους χώρους εξειδίκευσης, αλλά μεταμφιεσμένες κυκλοφορούν ανάμεσα μας στην καθημερινή ζωή), quantums εδώ σημαίνει τις μικροσκοπικές ελάχιστες μονάδες σκέψης που παρότι γίνονται λέξεις, παράγραφοι, κείμενα, διάλογοι, δεν παύουν να αποτυπώνουν παρά μόνο, την ενέργεια ατόμων ύλης σε κατάσταση ηρεμίας. Επιπλέον κάθε διατυπωμένη ιδέα, σαν προϊόν σκέψης, μπορεί να χαρακτηριστεί σαν “κβαντισμένη”, αφού οι ιδέες μπορούν μονάχα να λάβουν συγκεκριμένες διαφορετικές ερμηνείες και σχεδόν ποτέ οποιαδήποτε μία και μόνη.
Γιατί “ορίζοντας γεγονότων”;
Oρίζοντας γεγονότων, είναι μιά κλειστή επιφάνεια γύρω από τη μάζα μιας μαύρης τρύπας, όπου τόσο το φως όσο και υλικά αντικείμενα που βρίσκονται εντός της δεν μπορούν να διαφύγουν από το βαρυτικό της πεδίο. Κάθε στιγμή στη ζωή μας γεννιούνται γεγονότα και μαζί τους ζεύγη λόγου-αντίλογου, μέσα από τα οποία τα αντιλαμβανόμαστε, τα ερμηνεύουμε και τα κατανοούμε. Τα ζεύγη λόγου-αντίλογου παράγονται συσχετισμένα (δηλαδή ο προσδιορισμός του ενός εμπλέκεται με το άλλο σε τέτοιο βαθμό), έτσι ώστε είναι αδύνατον να κατανοήσουμε πλήρως το γεγογονός μελετώντας μόνο το ένα. Το ιδεολογικό μας όμως υπόβαθρο που αποτελείται από ιδεοληψίες, προκαταλήψεις και θέσφατα έχει μεγαλώσει τόσο πολύ που τελικά καταρρέει σχηματίζοντας μια μαύρη τρύπα (που συνήθως ονομάζεται “Εγώ”). Όταν λοιπόν για κάθε γεγονός, παράγονται τέτοια ζεύγη λόγου-αντίλογου στον ορίζοντα γεγονότων του “Εγώ” και το ένα πέφτει μέσα του, εξαφανίζεται μόνιμα. Αυτό σημαίνει ότι μέρος της πληροφορίας που θα χρειαζόμασταν για να κατανοήσουμε πλήρως το γεγονός δεν είναι πλέον διαθέσιμο επειδή περιέχεται στο λόγο που βρίσκεται στην κρυφή μας περιοχή. Επομένως ό,τι βλέπουμε κάθε φορά από τα γεγονότα χαρακτηρίζεται από τον ορίζοντα γεγονότων μας και το μόνο που απομένει για να επικοινωνήσουμε με τους άλλους, είναι η “θερμική” ενέργεια που εκπέμπεται από το λόγο που περιστρέφεται γύρω μας μέχρι να εξαϋλωθεί.
Τελικά ποιοί είμαστε;
Αν ισχύουν όλα τα παραπάνω, τότε είναι σαφές πως δεν μπορούμε να αυτοπροσδιοριστούμε ανεξάρτητα με το τι δεν είμαστε και το αντίστροφο. Και αν τα μαθηματικά (που δεν ξέρω) είναι ποίηση, τότε “είμαστε ό,τι σκεφτόμστε”. Κι αν δεν ισχύει τίποτα απ’όλα αυτά, τότε υποθέτω πως δεν έχει γλιτώσει τίποτα από το “Εγώ” μας.
