ΟΔΗΓΟΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑΝΕ, Σ’ΕΜΕΝΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ, ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΛΗΤΗΡΙΟ .

UPDATE (16/10/10): Tο παρόν post διατηρείται μόνο για ιστορικούς λόγους. Το έκοψα με …more, γιατί με ενοχλούσε αισθητικά.

(ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ – ΚΑΤ’ΑΝΑΛΟΓΙΑ 70-30)

(Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν χρειάζεται καμία περαιτέρω ενασχόληση με τον παρόντα οδηγό, αφού είναι ένας εντελώς προσωπικός διάλογος, χάριν παραδείγματος)

 

_Φτου σου και πάλι φτου σου μικρό, τιποτένιο και ελεεινό ανθρωπάκι…

 

…που επέτρεψες στον εαυτό σου να παρασυρθεί και να οδηγηθεί σε αναίτιες και απρόκλητες επιθέσεις, ενάντια σε ταπεινούς και ανυποψίαστους ανθρώπους.

 

…που καβάλησες το γαϊδουράκι του αρρωστημένου εγωϊσμού σου και την είδες man of the match στο ντέρμπυ Αη-Γιώργης – καταραμένο φίδι, που βρίσκεται σε αιώνια εξέλιξη στο ξερό γήπεδο του φαντασιακού σου.

 

…που έγινες αυτόκλητα, ίσα κι όμοια με την κατάπτιστη και διεφθαρμένη νομεγκλατούρα της εξουσίας, στην οποία υποτάσσεσαι άκριτα και υποκλίνεσαι φιλήδονα και καιροσκοπικά.

 

…που συγχέεις διαρκώς τα σημαίνοντα με τα σημαινόμενα της σκέψης, του λόγου και της έκφρασής σου, με αποτέλεσμα μονίμως να μην εννοείς αυτό που λες και ποτέ να μη λες αυτό που εννοείς, όχι μόνο στους διαλόγους σου με τους άλλους, αλλά και με τον ίδιο τον κυκλοθυμικό σου εαυτό. Και όχι βέβαια λόγω μικρού εγκεφάλου, γιατί “η βλακεία δεν οφείλεται στην έλλειψη ευφυίας, αλλά στην έλλειψη θάρρους” (Μάικλ Χερ).

 

…που ακόμα χειρότερα, ακόμα και σ’αυτήν την ηλικία, δεν μπορείς να διακρίνεις τα σημαντικά από τα ασήμαντα, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τα ηθικά ζητήματα από τα προσωπικά.

 

…που βρίσκεις νόημα στη ζωή σου μόνο στην καταστροφή και μάλιστα πραγμάτων, καταστάσεων και οραμάτων των άλλων, αφού η δημιουργικότητά σου εξαντλείται στη διάρκεια του κανονικού βιοποριστικού σου ωραρίου και όπως εσύ ο ίδιος αυταπατάσαι, εδώ έρχεσαι (κυρίως) για να στηρίξεις το Ωδείο, το οποίο όμως (ω, οποία έκπληξη!) σου χρωστάει κι όλας. Ήρθαν, σα να λέμε, τ’άγρια να διώξουν τα ήμερα!

 

…που δεν μπορείς να αντιληφθείς, παρότι μας το παίζεις ξερόλας και συγκροτημένη προσωπικότητα, ότι η πραγματική ζωή είναι εκεί έξω, γεμάτη χυμούς και αρώματα, ενώ εσύ κλείνεσαι εκεί μέσα στη νευροτική στενότητα του κοκαλιάρικου κρανίου σου, ξεροκαταπίνοντας το κάκοσμο σάλιο σου ανάμεσα σε βρισιές και προσβολές για όλο τον απίστευτο, συνωμοτικό και κακόβουλο κόσμο που σου κλέβει την ευτυχία.

 

Σα δε ντρέπεσαι, λέω εγώ!

 

_Έχεις δίκιο σε όλα, εκτός από ένα. Δεν ξέρω αν είμαι έξυπνος, πάντως δεν είμαι δειλός. Η δική μου ευθιξία, συνοδεύεται από τα κότσια που μου επιτρέπουν να φεύγω όταν δεν μ’αρέσει κάτι και να διοχετεύω τη δημιουργική μου ενέργεια σε χιλιάδες άλλα πράγματα που γουστάρω. Εσύ τι άλλα κότσια έχεις, πέρα απ’το να απαντάς στην “ανηθικότητα” των άλλων, με τη δική σου;

Άντε γειά σου.

 

Α, και πού’σαι. Άμα ευκαιρείς, δώσε μου και καμιά βιβλιογραφία περί ηθικής, να μην τριγυρνάω και αμόρφωτος (όχι τίποτ’άλλο, αλλά εδώ είναι πολιτιστικός σύλλογος και δεν μπορούμε να λέμε κι ό,τι θέλουμε). Γιατί εγώ ο αδαής, έχοντας μείνει στον Αριστοτέλη (Ηθικά – Νικομάχεια) και το Νίτσε (Η γενναιαλογία της ηθικής), πάντα πίστευα ότι η ηθική καταξίωσή μας στην κοινωνία δεν μας χαρίζεται από κανέναν, παρά μόνο κατακτιέται από την καθημερινή μας δράση μέσα σ’αυτή (κατά συνέπεια είναι ένα εντελώς προσωπικό ζήτημα). Κι όσο για την ηθική αποκατάσταση, επειδή αυτή στις μέρες μας κατά 70% τουλάχιστον, ταυτίζεται με την υλική, σου εύχομαι εσύ να λαμβάνεις πάντα τόσο μεγάλη ηθική αποζημίωση, όποτε σε θίγουν οικονομικά οι διάφοροι αλητήριοι, που να’χουνε να τρώνε τεράστια τοστ, πατάτες, καρότα κλπ. κάθε Απόκριες, ακόμα και τα παιδιά των παιδιών όλου του κόσμου, την ώρα που εσυ θα πασκίζεις για δημόσιες σχέσεις, αυταπατώμενος ότι είσαι πρότυπο κοινωνικότητας, εξωστρέφιας και χαριτωμενιάς.

Αυτό το τελευταίο ήταν ηθελημένη κακία, για να’χεις να σκέφτεσαι και κάτι που μπορείς να καταλάβεις. Έτσι ελπίζω τουλάχιστον. Αλλά είναι προφανές ότι σφάλλω. Εγώ είμαι απλώς ένας άξεστος σύζυγος μιας ακαλλιέργητης και κακιάς γυναίκας, κι όπως όλοι ξέρουμε ο Θεός να σε φυλάει από κάτι τέτοιες.

 

“Η ηθική αρετή κατά τον Αριστοτέλη έχει κοινωνικό χαρακτήρα. Ο άνθρωπος γίνεται ενάρετος µέσα από την καθηµερινή δράση του στην κοινωνία και γίνεται ενάρετος προς όφελος της κοινωνίας. Στις καθηµερινές του συναλλαγές γίνεται δίκαιος ή άδικος ανάλογα µε την εντιµότητα που χαρακτηρίζει τις συναλλαγές του («πράττοντες … ἄδικοι»). Τα συναισθήµατα του θάρρους ή της δειλίας που βιώνει τον καθιστούν ανδρείο ή δειλό («πράττοντες δέ τά ἐν δεινοῖς … δειλοί») ενώ ο τρόπος µε τον οποίο βιώνει και αντιλαµβάνεται την έννοια της επιθυµίας ή της οργής τον µετατρέπει κατά περίπτωση σε σώφρων, πράο ή ακόλαστο και οργίλο («Ὁµοίως δέ … ὀργίλοι»).

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις οι πράξεις των ανθρώπων εφόσον είναι καλές οδηγούν στη διαµόρφωση ηθικά ακέραιων προσωπικοτήτων, ενώ αν είναι κακές οδηγούν στο αντίθετο ακριβώς αποτέλεσµα, δηλαδή στο κακό κι ο άνθρωπος παρεκκλίνει της πορείας του από το δρόµο της αρετής.

Ανάλογα, λοιπόν, µε τον εθισµό στις ηθικές πράξεις (οι οποίες είναι κι εκείνες που θα γεννήσουν την αρετή ως ενέργειες ανώτερης ποιότητας) ή στις αντίθετές τους (πράξεις κατώτερης ποιότητας) διαµορφώνεται και η συµπεριφορά του ατόµου προς τους συνανθρώπους του. Ο άνθρωπος, κατά τον Αριστοτέλη, είναι «φύσει πολιτικόν ζῷον», προορισµένος να συµβιώνει σε µια κοινωνία ανθρώπων. Οφείλει λοιπόν µε τις πράξεις του και τις επιλογές του να συµβάλει στη διατήρηση της κοινωνικής αρµονίας. Αυτό γίνεται συνειδητά, δεν στηρίζεται στην τύχη, απαιτεί αξιόλογη παιδεία «εὐθύς ἐκ νέων» ώστε το άτοµο να εθίζεται σε συγκεκριµένους τρόπους συµπεριφοράς και να βοηθιέται στην κατάκτηση της αρετής, γεγονός που ωφελεί την προσωπική του εξέλιξη και ευδαιµονία αλλά και την κοινωνική”.

 

Προαιρετικά, προσθέστε και κάτι από τα παρακάτω, ή αυτοσχεδιάστε κατά τον τρόπο του Αριστοτελικού “οργίλου”.

[_Καλή επιτυχία στις ηθικές σου διεκδικήσεις, τύπου “τυπικά και νόμιμα μέσα”, ανόητε.

_Ευχαριστώ, η ηθική σου απαξίωση στην κοινωνία είναι δεδομένη, αλητήριε.

_Και πού'σαι Ακάκιε, αν δεν είσαι ικανοποιημένος απ'τη ζωή σου, να θυμάσαι ότι παίρνεις ό,τι δίνεις. Εσύ συγκεκριμένα, σκατά δηλαδή.]*

*Αυτό μάλιστα. Είναι ένα καθωσπρέπει υβριστικό και προσβλητικό κείμενο. Όλα τ’ άλλα, είναι απλές Κα…τινιές.

 

ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕ, Ο ΑΛΗΤΗΡΙΟΣ ΝΙΚΗΣΕ ΚΙ ΕΓΩ ΕΦΥΓΑ…

… και ζήσαμε όλοι μας 70% καλύτερα.